Linie telefoniczne to najstarszy i najprostszy sposób przesyłania sygnału. Najczęściej stosowane są izolowane przewody miedziane, tak zwane kable proste, tworzące linie kablowe lub napowietrzne.
Bardziej popularne, zwłaszcza na terenach o niskim uprzemysłowieniu i gęstości zabudowy, są linie napowietrzne. Są one stosunkowo tanie, ale trudniejsze w eksploatacji. Wymagają montażu przy użyciu podestów ruchomych, a na większych wysokościach podnośników koszowych. Są bardziej awaryjne, gdyż są narażone na działanie czynników atmosferycznych (burze, wichury, mróz i śnieg) i fizycznych (spadające gałęzie, przewracające się drzewa). Przewody i słupy wymagają konserwacji, zwłaszcza, że niekiedy słupy telefoniczne są drewniane, bardziej podatne na uszkodzenia mechaniczne, mogą łamać się i przewracać przy złej pogodzie i ze starości. Poza tym wiszące przewody zawsze mogą stać się łupem złodzieja lub zostać przecięte przez lokalnego dowcipnisia.
Linie kablowe, to kable telefoniczne ułożone pod ziemią – jest to metoda droższa, częściej stosowana w gęsto zabudowanych i wysoko uprzemysłowionych miastach, gdzie istniejące napowietrzne sieci przesyłowe lub budynki uniemożliwiają rozpięcie przewodów na słupach. Poprowadzenie linii kablowej może być także wskazane ze względów bezpieczeństwa. Są mniej awaryjne i tańsze w utrzymaniu. Nie wymagają, co prawda, użycia podestów ruchomych lub podnośników koszowych, ale ciężki sprzęt jest potrzebny do poprowadzenie zabezpieczonej wiązki przewodów pod powierzchnią ziemi.
Przyszłość linii telefonicznych to prawdopodobnie rezygnacja z linii napowietrznych i kabli prostych na rzecz linii kablowych i światłowodów.
